Degenen die mij kennen, weten dat ik niet altijd alles net zo kan als "gezonde" mensen. Dit komt omdat ik fibromyalgie heb. Dat is een soort van reuma, die zich richt op de spieren en de pezen. Ik heb dit nu zo'n zes jaar. Langzamerhand leer ik er aardig mee om te gaan. Als ik maar niet over mijn grenzen ga, en rekening houd met wat mijn lijf wel en niet kan, heb ik niet al te veel pijn. Daarnaast is het voor mij ook heel belangrijk om - met mate -  in beweging te blijven. Een paar uur stilzitten of (nog erger) stil staan, is funest. Dan word ik stijf en pijnlijk.
Gelukkig kan ik nog een hele hoop dingen wel, eventueel met hulpmiddelen, zoals een rolstoel als we een hele dag naar een park gaan bijvoorbeeld, of een fiets met een electromotor, of een rollator bij het boodschappen doen.  In het begin was dat best moeilijk om die hulpmiddelen te gaan gebruiken, ik voelde me direct wel erg "gehandicapt". Maar nu ik er eenmaal aan gewend ben, is het alleen maar fijn, want ik kan direct zo veel meer!
Toen ik pas fibro had, was ik er heel veel mee bezig, nu is het nog steeds aanwezig, maar meer op de achtergrond, okee, ik heb fibro,  maar daarnaast heb ik nog een leven met allerlei andere dingen. Een baan heb ik helaas niet meer, en dat doet me nog steeds veel verdriet, maar het gaat nu eenmaal niet. Maar gelukkig kan ik nog wel wat vrijwilligerswerk doen, zodat ik toch betrokken blijf bij de maatschappij. En wie weet wat de toekomst nog brengt? Er zit nog steeds vooruitgang in, ook al is het langzaam.